Hoe ik ineens Beatrix zag…

“Weet je wie ik vandaag zag?”

Dat vroeg ik aan mijn jongste dochter toen we donderdagmiddag in een winkel een cadeautje aan het uitzoeken waren voor een vriendinnetje. Ze keek me vragend aan en ik zei: “De moeder van de koning.” “Leugenaar!” zei mijn kind, wat ik in het algemeen niet heel aardig vind om tegen je moeder te zeggen. Ik werd er niet boos om, ik bezig die krachtuitspraken ook, vooral als liefhebberij en plagerij in de pestmodus thuis. Hoe kan ik dan boos worden? Toch had ik Beatrix écht gezien. Ik ben geen leugenaar :'(

De bewuste dag moest ik ’s ochtends op verschillende plaatsen in de stad iets regelen. Ik ging daarvoor met de scooter om snel weer terug naar huis te kunnen. Ik hou er namelijk niet zo heel erg van om in de stad te zijn, behalve als ik lekker kan slenteren of winkelen. Toen ik na twaalven eenmaal de weg naar huis had ingezet en vanaf de Dam in de Paleisstraat richting Nieuwezijds Voorburgwal een stuk over de tramrails reed omdat het daar vast stond met auto’s, werd ik ineens staande gehouden door de politie. Eerst dacht ik dat het een bekeuring zou worden omdat ik daar natuurlijk niet had moeten rijden. Toen zag ik ineens veel meer politie en ook marechaussee. Mijn hart begin ineens in mijn keel te kloppen waarbij de gedachten ‘dreiging, aanslag, help snel wegwezen hier…’ en nog veel meer door mij heen flitsten. Ineens reden er twee agenten op de motor voor twee zwarte auto’s uit. Ik keek naar de voorste auto of ik zou kunnen zien wie er in de auto zat. Een ‘belangrijk’ persoon, dat was wel duidelijk. Ik keek door de donkere ramen van de voorste auto en zag achterin iemand alleen zitten. Aan het kapsel zag ik het meteen. Nog precies hetzelfde kapsel van het portret dat een schoolvriend begin jaren ’80 achter op zijn leren jasje had geschilderd. Niet omdat hij nou zo’n fan, maar juist omdat hij anti was net als ik en veel meer anderen om mij heen. Geen woning geen kroning… Nou ja, in die tijd was er gewoon meer protest, lieten we op andere manieren ons geluid horen, laat ik het daar maar op houden. Tegenwoordig knallen we alles waar we voor en tegen zijn gewoon op internet en hopen we dat ook maar iemand het in de wirwar leest…

Daar stond ik dus te wachten voor het stoplicht totdat de agent aangaf dat we door mochten rijden. Ik sloeg rechtsaf en kwam vlakbij de ingang achter het paleis tot stilstand bij het stoplicht dat naar links de Raadhuisstraat in wees. Ik zag dat Beatrix op datzelfde moment  het trappetje naar boven opliep dat naar de deur daar leidde. Achter enkele dranghekken stond een aantal mensen foto’s te maken. Mijn hand reikte naar mijn tas waar mijn telefoon in zat…ai, te laat, mevrouw de voormalige koningin zwaaide nog even en was weg, naar binnen. Naar wie ze had gezwaaid was niet duidelijk want behalve het handjevol fotograferende mensen achter de dranghekken zag ik alleen een hoge vrachtwagen die al het uitzicht naar de overkant tegenhield. Misschien een poseer-afspraak gemaakt? Mijn kans om een foto van Beatrix, die ik voor het eerst in mijn volksbestaan van ruim een halve eeuw in het echt mocht aanschouwen, te delen op social media was in een ogenblik verkeken. Jammer dan. Ik moest al meteen lachen om de reactie waarvan ik zeker wist dat die thuis zou volgen als ik dit zou vertellen. Niet het “leugenaar” van mijn dochter, maar de opmerkingen die manlief zou maken. “Ach wat, vind je dat zo belangrijk, ze is gewoon een mens en gaat naar de wc net als wij.” Of gekke grapjes maken over wat ik mevrouw de ex-koningin allemaal had kunnen toeroepen. Ik was zeker van wat er zou volgen en alleen het vooruitzicht was al genoeg om me direct over de teleurstelling van het niet-delen-op-social-media heen te helpen.

Wat ik wél kan delen? Deze prachtige foto van mijn dochter voor het Paleis op de Dam. Die is me veel meer waard dan een snel kiekje van een vrouw die ik behalve van gezicht niet eens ken. Ik zou haar anders best weleens thuis in mijn kleine huisje in Amsterdam West willen ontvangen zonder alle poespas, de poppenkast die er om haar heen hangt.  Moet ze even haar koninklijke masker af doen maar ik vraag mij af of ze dat zal doen of ooit zal kunnen. Toch leuk om even over te fantaseren. Bij deze bent u dus uitgenodigd mevrouw prinses Beatrix…

Heb jij Beatrix weleens in het echt gezien?

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *