Stroomstoring

Nietsvermoedend kwam bijna twee weken geleden op dinsdagochtend mijn bed uit. Eigenlijk had ik best kunnen weten dat er iets aan de hand was. De digitale wekker gaf de cijfertjes namelijk niet weer, maar ik gaf manlief daar de schuld van. Zoals ik wel vaker hem de schuld geef als er iets niet gaat zoals het gewoonlijk gaat. Manlief zet ’s nachts weleens een fles water voor onze digitale tijdsaanduiding neer , wat ervoor zorgt dat ik in de nacht niet kan zien hoe laat het is. Dat wil ik altijd graag weten, omdat ik dan kan zien hoeveel tijd slaap mij nog rest. De laatste tijd zorgde hij er wél voor dat ik ’s nachts naar de tijd kon kijken omdat ik er wat van had gezegd. Ik had dus niet meteen moeten denken: hij zal wel weer iets voor de wekker neer hebben gezet.

 

In deze winter zet ik meteen na het opstaan de verwarming aan. Er werden die dinsdagochtend geen cijfertjes weergegeven op de thermostaat. In het toilet waar ik vervolgens heen ging, mocht het licht niet aangaan. Naar de meterkast, dacht ik met mijn slaperige hoofd. Toen in het trappenhuis het licht ook al niet aanging, werd ik ineens klaarwakker. Ik liep naar het raam aan de straatkant om te kijken wat ik daar zag: een pikdonkere straat zonder lantaarnverlichting. Dan maar mijn telefoon gebruiken om nog iets te kunnen zien. Totaal ontredderd bracht ik vervolgens enkele minuten door: geen werkend koffiezetapparaat, geen verwarming, geen licht en ook geen warm water. Hoe moest het nu verder?

Toen manlief de slaapkamer uit kwam bracht ik hem direct het nieuws. Tot mijn verbazing bleef hij heel rustig. Hij liep meteen naar de kast in de woonkamer en haalde daar een paar kaarsen uit. Daar had ik nog helemaal niet aan gedacht. Hij lachte en zei iets wat me meteen aan taferelen deed denken die ik in Marokko vaak heb meegemaakt. Iedere vakantie die ik daar heb doorgebracht valt minstens één keer het stroom uit en meerdere keren zelfs staat de watervoorziening stil. Kaarsen, lege waterflessen of -tanks zijn dingen die een ieder daar redelijk snel tevoorschijn weet te halen. Wat vertrouwen wij hier in dit land dan toch steevast op alle voorzieningen die we iedere dag als vanzelfsprekend krijgen! Kunnen we nog wel zonder digitale- en elektronische voorzieningen? Heb jij wel kaarsen in huis of iets waar je water in kunt tappen voor noodgevallen?

Ik weet nog wel dat we een hele vakantie lang in Marokko de avonden bij kaarslicht doorbrachten. Het huis waar we verbleven had nog geen stroom, dus televisie of muziek luisteren was er niet bij. ‘S avonds werden trommels te voorschijn gehaald en er werd gezongen. Eigenlijk was het heel knus en gezellig, een sfeer die ik in Nederland niet heel vaak heb meegemaakt. Op momenten dat ik mijn kind een schone luier om moest doen bij kaarslicht werd ik wel weer even wakker geschud. Dat drie weken lang moeten doen doet je natuurlijk verlangen naar elektrisch licht en andere luxe.

De stroomstoring vorige week duurde gelukkig niet heel lang. Om 7:00 uur ’s ochtends ging ineens het licht weer aan en konden we onszelf verwarmen met kachel en  warm drinken. Op het werk was deze gebeurtenis het gesprek van de dag. Door de storing was namelijk ook veel hinder in het verkeer ontstaan. Ook weer zo’n teken dat erop wijst hoe afhankelijk we zijn in ons overgeorganiseerde land. Heb je het een paar uur niet zoals je gewend bent, kijk eens hoe ver de gevolgen strekken. Wat dat betreft is het niet eens zo gek als je het in beginsel niet gewoon bent om veel voorzieningen te hebben. Zoals in een derde wereldland.

Heb jij hinder ondervonden van de stroomstoring in Amsterdam vorige week?

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *