Niet meegedaan aan de Dam tot Damloop maar toch een medaille!

Helaas, het zat er voor mij niet in dit jaar. Ik heb niet meegedaan aan de Dam tot Damloop en zal ook niet meedoen aan het logische vervolg: de TCS halve marathon in Amsterdam. De twee hoogtepunten voor veel hardlopers. Voorlopig is het alleen maar zeer minimaal (hard)lopen voor mij… 

Het kwam heel plotseling. Een nare overbelastingsblessure plus de jumpers-knee. Twee blessures in één, de nachtmerrie van iedere gepassioneerde loper. Beide blessures heb ik al eens gehad. Dan denk je dat je niet nog eens in die valkuil zult lopen. Welke ezel?

Dit keer heb ik het echt niet zien aankomen. Ik was heel lekker bezig met regelmatig lopen en was mijn afstanden aan het vergroten. Ik verheugde me op een nieuw Dam tot Dam avontuur en de voorbereiding op de veel moeilijkere en zwaardere afstand van de 21,1 kilometer die ik een maand later af zou leggen. Dat had ik al twee keer gedaan dus dat wordt hem nu ook weer. Dacht ik. 

Toch valt alles achteraf wel te verklaren. Een zeer drukke periode op het werk en thuis met weinig rust en vakantie. Dat gaat op een gegeven moment toch opbreken en kan dan in de zwakke plekken gaan zitten. Teleurgesteld? Wel een beetje maar toch niet zodanig dat ik erdoor in de put zat. Niet meedoen betekende namelijk extra lief voor mijzelf zijn. Dat was en is wat ik nodig heb. Wie niet? 

Die startbewijzen veroorzaakten een klein dilemma. Een aantal jaren geleden had ik mijn startbewijzen van de Dam tot Damloop en van de TCS halve marathon aan anderen overgedaan. Jammer toch, als je startbewijs in de kast blijft liggen terwijl je er iemand blij mee kunt maken. Toch niet zo’n leuk idee als je bedenkt dat ik geen sneller loper ben. Als ik mijn startbewijs aan iemand anders geef is de kans dus groot dat er een fantastische tijd wordt gelopen die ik nooit zal evenaren. Dat staat nog jaren op ons wereld wijde web. Daar had ik dus geen zin meer in. Ik had het geld toch al uitgegeven dus missen zou ik het niet meer. Waarom dan niet iets anders met het startbewijs doen? 

Deborah en Cynthia zouden wél gaan lopen.  Eigenlijk raakte het mij meer dat ze het naar voor mij vonden dan dat het mij zelf nog echt iets deed dat ik niet meeliep. Het idee dat ze graag met mij aan de start hadden willen staan en de weg afleggen deed me echt wat. Waarom dan niet toch virtueel meelopen? Startnummer op één van mijn twee hardloopmaatjes vastspelden? Zo gezegd zo gedaan.  

De ochtend van het evenement regende het. Er was flink noodweer voorspeld. Arme Deborah en Cynthia dacht ik. Het is dan toch leuk om ze even te komen aanmoedigen bij de start. Ze moesten die hele weg toch maar in de regen afleggen.

Het was flink zoeken en heen-en-weerbellen voor ik ze in de drukte eindelijk zag. Allebei met zo’n doorzichtige regencape aan. Dat is heerlijk als je aan de start moet wachten, wist ik nog van de start bij de Nijmeegse Zeven Heuvelenloop. Ik speldde mijn startnummer op Deborah’s rug en liep met ze mee naar het startvak. 

Zelf had ik geen regencape aan en ook geen paraplu bij me. Samen met mijn dochter liep ik rond in het startgebied. We waren al een beetje nat geworden en ik wilde per sé bij het begin van de IJtunnel blijven wachten om Deborah en Cynthia voorbij te zien komen en aan te kunnen moedigen. Toen de menigte in het startvak naar voren begon te bewegen ging ik snel met dochterlief richting de IJtunnel. Het was nog best een tijdje wachten voor we de eerste lopers zagen langskomen. We moesten goed  opletten maar eindelijk kwamen ze er aan; Deborah en Cynthia rustig beginnend aan hun 16,1 kilometer Dam tot Dam avontuur. Blij aan de ene kant dat ik niet in de regen hoefde te lopen, teleurgesteld aan de andere kant dat ik er dit keer niet bij kon zijn. Toch ook blij dat we naar huis konden gaan. We waren ondertussen best al natgeregend.

Terug thuis met droge kleren aan bleef ik Deborah en Cynthia volgen via de Dam tot Dam app. Grappig, ik zag mezelf het parcours van de Dam tot Damloop afleggen terwijl ik op de bank zat! Iedere keer appte ik de tussentijd naar mijn hardloopmaatjes die ze natuurlijk pas na afloop konden bekijken. Na dik twee uur waren ze uiteindelijk de finish over. Het duurde nog even voor ik de foto’s gestuurd kreeg. En wat was dat? Deborah stond op de foto met twee medailles! Ik durfde bijna niet te hopen en ook dacht ik: als die voor mij is heb ik hem toch niet echt verdiend. Later hoorde ik van Cynthia dat Deborah de medaille voor mij had geregeld. Enkele dagen na het evenement ontving ik hem met een lief kaartje en mijn startnummer. Zo’n leuk aandenken aan die dag en toch wel een klein beetje verdiend vind ik zelf.

Bij de finish gebeurde trouwens nog iets leuks. Deborah en Cynthia werden gefilmd door RTL Nieuws. Voor één dag beroemd, dat overkomt je niet vaak. Voor mij was toen ik dat zag eigenlijk het enige moment dat ik het er echt moeilijk mee had. Want als ik erbij was geweest was ik ook voor één dag beroemd. Klopte dat wel? Nee, want als ik fit en wel had meegedaan was ik er waarschijnlijk tussentijds als een speer vandoor gegaan om een mooie persoonlijke finishtijd te maken.  

“Volgend jaar met z’n drietjes” appte Cynthia me nog. Lief van haar. Op dit moment durf ik nog nergens aan te denken. Enkele stapjes in hardloopland heb ik onlangs gezet en zonder pijn. Het van dag tot dag bekijken is wat nu belangrijk is. Geen hardloopdoelen voorlopig, misschien zelfs geen doelen meer als dat het is wat me helpt. Stap voor stap… 



 

 

 

 

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

4 thoughts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *