Halve marathon gelopen met een halve griep!

startvak
Ik vind foto’s maken in het startvak altijd leuk…

Of het wel verstandig is geweest vraag ik mij achteraf af. Van te voren denk je niet zo. Dan zeg je tegen jezelf; kom op zeg, je laat je toch niet kisten? Een beetje loper gaat, met of zonder griep! Dat heb ik dus gedaan, maar gemerkt heb ik het tijdens de rit wel. Vooral in het tweede gedeelte. Samen met het gevoel van blijdschap dat ik het toch maar weer geflikt heb, baal ik ook een beetje. Want met een halve griep een halve marathon lopen in het zonnige weer dat ik niet beschouw als mijn favoriete loopweer, dat hakt er toch wel in. Wel kan ik hier weer wat van leren denk ik.

De hele week voorafgaand aan het grote gebeuren (link vorige blog) heb ik me aardig koest weten te houden. Vanwege die griep dacht ik er verstandig aan te doen mijn krachten te sparen. Aan het begin van het parcours leek het ook ten goede te komen aan het lopen dat ik deed. De eerste 5 km liep ik in zo’n 35 minuten. Geen topsnelheid, maar de laatste tijd tijdens mijn training kon ik me slakkeriger dan dat tempo voortbewegen.

Toen ik nog niet eens de helft van het parcours had gelopen begon ik het te voelen. De energie die ik aan het begin gevoeld had was weg. Ik had nog wel flink van de bananen en isostar bij de uitdeelposten genuttigd. Dat had ik gedaan vanwege mijn halve marathon avontuur van vorig jaar (link). Waarom het ineens veel minder ging, dat vroeg ik me dan ook niet direct af. Ik had wel vaker tijdens het lopen in een dip gezeten. De ervaring had mij geleerd dat de energie aan het eind wel weer terug zou komen. Daarom hield ik mij qua tempo wat meer in. Ik hield er rekening mee dat ik dat tijdens de laatste kilometers weer in kon halen. De energie zou terugkomen ongeveer op het moment dat ik Vondelpark in zou lopen, dacht ik. Vanaf dat moment kon ik de weg bijna blind afleggen.

Eindelijk, daar zette ik vanaf de kant van het Leidseplein mijn eerste voet in het Vondelpark. Wat was dat? Mijn rechtervoet leek wel te slapen! Enkele tientallen meters besteedde ik aandacht aan de manier waarop ik die voet neerzette.
Het leek net of ik hem steeds ingetrokken hield. Ik probeerde mijn voet goed af te rollen. Dat leek te helpen. Plotseling voelde ik felle steken in mijn rechterkuit. Even dacht ik aan het woord ‘zweepslag’, een aandoening waar ik niet veel over weet, maar wel dat hij met name voorkomt bij oudere sporters. Daarna dacht ik aan de mensen die aan de uitgang van het Vondelpark bij de Amstelveenseweg zouden staan om me aan te moedigen. Dat zou balen zijn, als ze me strompelend voorbij  zagen komen. Geen leuk vooruitzicht. Ik besloot een stukje te wandelen voordat ik bij de uitgang kwam.

Op ongeveer de helft van de weg door het Vondelpark begon mijn andere kuit ook te steken. Wat was dat nou, vroeg ik mij af. Het zou toch niet gebeuren dat ik kruipend de finish over moest? Kruipen zou ik zeker doen als het niet anders kon want die medaille ging ik in ontvangst nemen. Stoppen was geen optie, daar had ik niet die hele weg voor afgelegd.
amstelveensewegNa enige tijd heel rustig te hebben gejogd ging het wel weer. Het leek erop dat ik niet hoefde te kruipen aan het eind. Vriendin, buren en manlief zagen me in ieder geval lachend voorbij komen. Van manlief kreeg ik (voordat de foto hiernaast genomen werd) een fles koud water mee. Fijn vooruitzicht om me na de finish meteen mee te kunnen opfrissen.

Mijn tijd bij de finish stond op 2:46:… Geen tijd om echt trots op te zijn, gezien mijn vorige halve marathons waarvan ik de allereerste in 2:13 uur had uitgelopen. Maar toch…wel weer eentje gelopen, het toch maar weer geflikt. Iemand in mijn netwerk schreef: vier halve marathons, dat zijn wel twee hele!

Ik hou er niet van om uitvluchten te maken, ook al was ik dit keer écht minder fit dan de vorige keren. Of het daar aan lag dat ik pijn had, moest wandelen en veel te traag naar mijn zin het parcours had afgelegd? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat ik bij mijn volgende halve marathon niet hetzelfde mee wil maken…

medaille

 

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

4 thoughts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *