Lopersknie, heb ik dat? #3 De loopanalyse, de uitvluchten en de smoesjes

Wanneer je feedback krijgt, kan het ego op gaan spelen. Daarmee doel ik op een situatie waarin je te horen krijgt wat je beter zou kunnen doen. Vervolgens ga je smoesjes, uitvluchten en excuses verzinnen. Om datgene maar niet te hoeven verbeteren. Het lekker en recalcitrant te ontkennen. Want het is natuurlijk veel gemakkelijker en veiliger om alles bij het oude te houden. Of om vol te houden dat je datgene al goed doet dus dat je niets hoeft te verbeteren. Wat denkt diegene wel om zoveel commentaar te geven?

Ook ik zit weleens in zo’n ontkenningsfase waarin ik uitvluchten of smoesjes ga verzinnen. Of het schopgevoel krijg. Lekker overal tegenaan schoppen. Stiekem heb ik dat eigenlijk best vaak maar dat weet niemand 😉 Ik weet van mezelf dat het in zo’n situatie niet altijd gaat om de comfortzone die ik uit moet gaan. Meer gaat het om de drijfveer, de wil om iets te verbeteren maar vooral om dat op eigen kracht voor elkaar te krijgen. Is het werkelijk nodig om mij dat te vertellen? Ik wist toch zelf ook wel dat het zo is? Zelfinzicht is een handige eigenschap, dat wel. Het kan alleen belangrijk zijn om in bepaalde gevallen te accepteren dat anderen dat ene professionele inzicht hebben dat je zelf mist of gewoon niet van buitenaf aan jezelf kunt zien. Dat te accepteren is dan wel even figuurlijk klapjes incasseren. Ik wil die schoppen toch ook graag uitdelen, dan moet ik ook dergelijks terug kunnen ontvangen nietwaar?

Ik ging naar de fysiotherapeut omdat ik last had van een blessure. Om specifieker te zijn; een hardloopblessure. Of om nóg specifieker te zijn: ik ging naar een fysiotherapeut gespecialiseerd in hardloopblessures om behandeld te worden voor mijn hardloopblessure. Dan weet je dat je op een gegeven moment kunt verwachten dat er naar je looptechniek wordt gekeken. Goed toch? Dan heb je tenminste iets om aan te werken zodat je in de toekomst een blessure kunt voorkomen. Helemaal prima.

Fysiotherapeut maakte op een gegeven moment een loopfilmpje. Dit is wat zij mij als analyse stuurde:

1 Haklanding, ver voor de knie rechts
2 Stabiliteit enkels goed
3 Goede afwikkeling voet
4 Hipdrop links en rechts (komt erop neer dat het bekken naar beneden zakt tijdens het lopen)
5 Knik voorover in het bekken tijdens het lopen
6 Goede hielaanslag, weinig kniehef
7 Zakken door de knieën tijdens standfase

Dat was dus nogal wat! Behoorlijk slikken zelfs. Want er was een hele hoop om over na te denken en te absorberen. Veel om aan te werken ook, maar het verwerken van deze informatie ging met de figuurlijke schoppen gepaard. Zo konden ze niet uitblijven, die smoesjes:
“Wat? Een haklanding? Ik? Dat kan niet! ‘Een haklanding is voor beginners’ las ik toch in de hardloopgroep op Facebook waar ik vaak posts en reacties lees. Ik ben geen beginner want ik heb al vier keer een halve marathon gelopen en twee keer de Dam tot Damloop en nog aan een heleboel andere lopen deelgenomen. Dus ik kan geen haklanding hebben! Ik heb op z’n minst een middenvoetlanding!”
“Die fysiotherapeut heeft zo’n verouderde telefoon waarmee ze mijn loop opneemt. Dat filmpje is vast niet goed!”
“Natuurlijk loop ik momenteel niet goed, ik ben toch geblesseerd. Dat filmpje moest worden opgenomen op het moment dat ik niet geblesseerd was!”
“De afstand die ik liep was te kort: ik liep slechts 50 meter heen en weer op de Overtoom.”
“Ik was zenuwachtig; mijn lopen werd daardoor beïnvloed. Logisch toch als je wordt gefilmd?”
“Oh, doe ik ook nog wat goed?”
“Ik ga naar een andere fysiotherapeut.”

Zo kan ik nog wel even doorgaan. Dat andere fysiotherapeut zoeken was ik trouwens echt niet van plan. Ik vond Annet namelijk een hele goede fysiotherapeut; ze had met massage en dry needling (ja, echte naaldjes!) mijn spieren losgemaakt waardoor ik me sterker en steviger voelde en minder pijn had. Daarnaast had ze me geleerd hoe ik mijn knie moest tapen zodat ik minder instabiliteit voelde. Er moest dus een knop om, ik moest mezelf resetten. Even alles op nul , acceptatie, positieve instelling en verder. Want bij alleen het filmpje bleef het gelukkig niet. Een fysiotherapeut zou geen fysiotherapeut zijn als er na zo’n filmpje geen plan van aanpak kwam. Gelukkig maar! Deze aanpak zag er (precies naar de nummers uit haar analyse) zo uit:

1  Meer op de middenvoet en onder de knie landen. Kleinere passen om meer onder de knie te landen
3  Meer rechtop lopen, ondersteund door de (vreselijke) plank buikspieroefening
5 Kracht bilspieren trainen
6 Meer kniehef tijdens het lopen
7  Actieve skippings (kleine felle pasjes op de voorvoeten)

Naast dat alles mocht ik het lopen weer gaan opbouwen, hoe gelukkig word je daarvan? Weg uitvluchten en smoesjes! Inmiddels ben ik al een paar weken verder en is er ook weer een nieuw filmpje gemaakt. Wat daaruit naar voren kwam is dat ik zo mooi rechtop loop! Iets is er dus al verbeterd sinds de eerste keer dat er een filmpje werd opgenomen. Spier- en stabiliteitsofeningen blijven van kracht. Middenvoetslanding is nog steeds een aandachtspunt.

Voorzichtig heb ik bijna een week geleden de 9 kilometer aangetikt tijdens een training en hoop ik als dit artikel is gepubliceerd al een kleine tien kilometer achter de kiezen te hebben. Iedere week doe ik er een stukje bij, gebaseerd op de 10%-regel (10% van de afstand per week week erbij). Dat telt lekker door als je rond de 10 kilometer loopt! Ik durf dus weer te dromen van de Dam tot Damloop in september. Weliswaar niet over het neerzetten van een snelle tijd. Alleen het vooruitzicht van de beleving is voor mij al genieten. Zonder de uitvluchten en de smoesjes…

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *