Lopersknie, heb ik dat?

Daar heb ik nou zo’n hekel aan, dat alles een naam moet krijgen. Heb je één of andere aandoening, dan moet er meteen een stempel op gedrukt worden. Zo heb ik de laatste tijd regelmatig een pijn in mijn knie, die erger is geworden sinds ik een paar weken geleden omviel tijdens die hevige storm toen ik van werk naar huis fietste. Of die pijn in beginsel door het hardlopen kwam wist ik niet zeker. “Lopersknie” was wat een collega zei toen ik er tijdens de lunch over vertelde. Natuurlijk, het lag voor de hand, maar het zou evengoed en eenvoudig door de leeftijd kunnen komen. De laatste jaren heb ik regelmatig te maken met allerlei pijntjes vanwege een toenemende stijfheid lijkt het wel. Tjsa, we moeten er allemaal eens aan geloven…

Ondanks mijn innerlijk verzet tegen de benaming ‘lopersknie’ besloot ik de signalen niet langer te negeren. Wat als ik mijn arme knietjes stuk zou lopen? Dan zou ik veel langer, zo niet definitief van het hardlooppad afglijden. Die overbelastingsblessure die ik in 2013 had opgelopen wegens veel te fanatiek rennen was ik echt nog niet vergeten. Ik had me al wel ingeschreven voor de Dam tot Damloop 2017. Die wil ik natuurlijk graag weer lopen voor de derde keer. Even een hardlooppauze en een bezoek aan de fysiotherapeut zou me zeker iets opleveren, bedacht ik. Maar dan wel een fysiotherapeut die verstand heeft van hardlopen.

Via de zoekterm ‘lopersknie’ vond ik Amstel Fysio die regelmatig praktijk houdt in de winkel van Sport 371 aan de Overtoom. Ik maakte een afspraak voor de maandag, één dag voordat de teller op ‘twee weken niet hardlopen’ stond. Helaas kreeg ik op de bewuste dag een berichtje van fysiotherapeute Annet. Ze had de griep te pakken en moest de afspraak een week verzetten. Teller zou dus zeker nog een weekje doortellen. Ik keek min of meer naar de behandeling uit als zou deze mij direct het groene licht geven waar ik zo naar verlangde. Zou dat wel gebeuren?

Eindelijk was het dan zover. Een week nadat de eerste afspraak eigenlijk zou plaatsvinden, op de maandagavond fietste ik na mijn werk rechtstreeks richting Overtoom. Loopschoen zaten al in mijn fietstas. Wat daarmee ging gebeuren wist ik niet. Ergens hoopte ik dat ik een stukje mocht gaan lopen natuurlijk, maar die hoop vervloog al vrij snel na de kennismaking. Niet dat ik het erg vond. Ik was blij dat er naar me werd geluisterd, er naar mijn benen werd gekeken en eraan werd gevoeld en getrokken. ‘Lopersknie’ werd niet genoemd, wel ‘jumpers knee’, wat waarschijnlijk toch wel met de Nederlandse benaming overeenkomt. Niet fijn om te horen natuurlijk, omdat er toch iets gebeurd is wat voor de pijn heeft gezorgd. Waarschijnlijk gekomen door te snelle opbouw van intervaltraining. Toch hoorde ik ook fijne berichten als: “je moet zo snel mogelijk weer gaan lopen” en: “met jouw ervaring kun je het lopen heel snel weer opbouwen”.

De fijne berichten die ik hoorden hebben er voor nu niet direct voor gezorgd dat ik alweer aan het lopen ben. Ik heb huiswerk. Ik moet oefeningen doen. Stabiliteits- en krachtsoefeningen. One-leg-squats. In mijn enthousiasme merk ik dat dat niet geheel makkelijk gaat. Mijn linkerknie is nog zó pijnlijk dat ik slechts zeer ondiep door mijn knie heen kan zakken. Niet leuk natuurlijk 🙁

Zal ik na een week oefenen weer mogen lopen? Ik heb er een hard hoofd in. Het is nu alweer vier weken geleden dat ik enkele kilometers liep. Mentaal sta ik te trappelen. De Dam tot Damloop is nog vijf maanden weg dus het kan nog best voor die tijd in orde komen. Maar of mij knieën dat accepteren? Eerst de komende afspraak bij de fysio maar even afwachten…

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

2 thoughts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *