Inspiratie #2 | minder denken, meer voelen

Iedere keer weer blijkt het lastig te zijn. In een druk gezin heb je nou eenmaal niet veel tijd voor stilte, tijd om even tot bezinning te komen, een moment voor jezelf. Hoe krijg je het rustig in je hoofd, is een vraag die veel mensen bezighoudt merk ik. Voor je het weet ben je van de ene taak in de andere gesprongen, zonder dat je heel even rust hebt genomen. En je hoofd gaat maar door.

zonder ik
Jarenlang heb ik gewerkt, gezwoegd en gezorgd. Ik bleef maar doorgaan, gaf en gaf, zonder dat er veel voor mezelf overbleef. Weinig ruimte, niet veel tijd en rust voor mij. Ik denk dat veel moeders, maar ook anderen zich hierin kunnen herkennen. Waar sta je zelf dan nog? Je hebt toch ook rechten? Hoe bereik je dan het gevoel dat je belangrijk bent…voor jezelf?

Het punt is dat ik vaak eerst aan anderen denk voor ik aan mezelf denk. Ik lach erom als ik dat teruglees. Dat kun je wel zeggen, maar merken anderen daar wat van? Toch voelt het zo. Te veel naar buiten gericht. Op zich is het een mooie eigenschap om vaak aan anderen te denken, maar het is ook een diepe valkuil. Daar kreeg ik ruim een jaar geleden de rekening voor gepresenteerd. Ik had niet teruggekregen wat ik gegeven had. Hoe hard ik het ook geprobeerd had. Daar raakte ik door opgebrand. En toen was het klaar. Ik hou niet van hokjes, maar denk dat ik wel iets heb meegemaakt dat in de buurt lag van een burn-out…

Het klinkt misschien gek, maar sinds ik me heb voorgenomen om een beetje egoïstisch te zijn voel ik mij goed. Beter dan eerst. Egoïstisch zijn op zich, daar rust volgens mij een soort taboe op. Je zegt gewoon niet luidkeels: “ik ben een egoïst” en laat er dan een zelfzuchtige daad op volgen. Egoïsme, het woord roept iets negatiefs op. Voor mezelf heb ik besloten dat dit niet hoeft. Het gaat erom dat anderen niet benadeeld worden. En ik heb iets krachtigs, een dergelijk woord nodig om de balans in mezelf te vinden. Meer te voelen dat ik er ben, en me regelmatig afsluiten voor wat er buiten gebeurt.

Ik mag dus van mezelf nu en dan egoïstisch zijn, voor mijn gevoel dan. Ook al vindt mijn systeem dat iets ergs, zulke dingen zeg ik steeds vaker tegen mezelf. Ik schrijf het zelfs regelmatig op. Dan hoef ik niet meer zo te denken. Het lukt mij daardoor steeds vaker om mezelf in lastige situaties even erbuiten te plaatsen. Bijvoorbeeld wanneer iemand in je omgeving geholpen moet worden of je voor een ander een duidelijke oplossing ziet die alles beter maakt. Is dat wel zo en is het werkelijk van belang dat ik diegene ben die de helpende hand biedt? Weg met die drukte!

Minder denken, meer voelen…

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

2 thoughts

  1. Amen. Echt waar.

    Eens in de zoveel tijd moet ik gewoon huilen, even uithuilen bij mijn man…Dit is nodig want ik cijfer mij weg voor het gezin en dit vind ik niet erg, absoluut niet maar soms wordt het allemaal teveel.

    Ik vind dat je dit heel mooi verwoord hebt en ook ik heb dat moment dat ik denk: nu ik! Niemand die dat erg vindt, ik ben het vaak zelf die niet voor mezelf kiest. Oke dit is een rare laatste zin, ik hoop dat je snapt wat ik bedoel 😉

    1. Dank voor dit mooie antwoord en voor je begrip. En ja, mijn man zegt ook heel vaak tegen me: denk aan jezelf. Dit omdat ik dat blijkbaar te weinig doe. Dus ik snap je heel goed! :*

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *