De kunst van het afdingen

Voor wie naar een land als Marokko op vakantie gaat zou een cursusje afdingen geen overbodige luxe zijn. In de soeks word je als westerling, maar ook als toerist van Marokkaanse afkomst, vaak afgezet en moet je om te beginnen ongeveer de helft van het gevraagde bedrag bieden om uiteindelijk tot een schappelijke prijs te komen.

Dat het niet altijd makkelijk is om af te dingen heb ik al meermaals ondervonden. Ik zelf ben meestal geneigd om meteen te geven wat er gevraagd wordt als ik iets graag wil hebben. Blijkbaar ziet zo’n verkoper dat aan mijn neus want het afdingen gaat mij niet heel gemakkelijk af. Ik loop dan meestal weg met óf het artikel niet-, óf het artikel veel te duur gekocht.

Manlief daarentegen is in mijn ogen een echte uitblinker in het afdingen. Jaren geleden ondervond ik dat al tijdens een verblijf in Marrakech. Indertijd begreep ik nog niet veel van het Marokkaans Arabisch. In het moment kon ik daarom niet begrijpen wat er gezegd werd om tot de gewenste prijs te komen. We merkte ik dat het hele proces met druk gepraat en een hoop gebaren gepaard ging. Af en toe leek het bijna of er een ruzie zou ontstaan.

Later vertelde manlief wat hij de verkoper had verteld om de prijs te verlagen. Hij had gezegd dat zijn broer twee straten verder een winkel had waarin hij dezelfde spullen verkocht. Om zowel zichzelf als zijn broer niet in verlegenheid te brengen vertelde manlief aan de verkoper dat hij het artikel om die reden ergens anders wilde kopen en dat hij mij graag een cadeautje wilde geven. En zo ging het nog we een tijdje door. Uiteindelijk zwichtte de verkoper voor alle argumenten en vervolgden we onze tocht met een niet al te duur souvenir rijker. Ik vond het wel een beetje ‘stout’ van manlief dat hij iemand iets op de mouw had gespeld.  Hij had namelijk helemaal geen broer met een winkel in Marrakech. Op dat moment vond het hele verhaal toch wel vermakelijk. Dat dat niet erg islamitisch is om iemand dergelijks wijs te maken, daar kwam ik pas later achter…

Laatst op Koningsdag kwam ik weer eens in aanraking met de kunst van het afdingen. Eerlijk gezegd vind ik het schandalig wat mensen soms durven vragen op de vrijmarkt voor oud spul wat de moeite van het hebben vaak niet eens meer waard is. Een stel afgetrapte schoenen voor € 5,- bijvoorbeeld.  Ik vraag me dan af wat zulke mensen in hun hoofd hebben. Misschien proberen ze gewoon maar wat om te kijken of het wat oplevert. Van de andere kant mag ik van koperszijde op de vrijmarkt dan ook best iets eruit proberen te halen. Een cursusje afdingkunsten is ook daar geen overbodige luxe.

Ik had een paar pannen nodig omdat er laatst enkele waren gesneuveld. Daarnaast wilde ik kijken of ik mijn Dr Martens schoenenverslaving kon voeden. Bovendien vind ik het gewoon leuk om rond te kijken op rommelmarkten. Manlief kijkt altijd graag of hij iets vindt dat hij cadeau kan doen aan familie in Marokko. Onze jongste tenslotte vindt het ook leuk om iets van haar gading te zoeken. Wat is dan een betere gelegenheid dan de vrijmarkt om Koningsdag? Al vroeg in de ochtend togen we naar Amsterdam Zuid.

Ondanks de voorspellingen viel het weer erg mee. Vrijwel meteen zagen we twee paar kinderschoenen voor niet al te veel geld. Ondanks dat probeerde manlief nog wat te zakken in de prijs. De mevrouw die stond te verkopen wilde er niet van weten. “Ik verkoop ze heus wel” was haar weerwoord en daar leek het ook op; een flink aantal mensen stond tussen haar spullen te zoeken. De merkschoenen zagen er nog goed uit en een aantal mensen keek al jaloers naar wat we in onze handen hadden. Dus toch maar betaald; € 15,- voor een paar Dr Martens en een paar Healy’s. Een eindje verder stond een mevrouw die pannen verkocht. Ze vroeg € 3,- per stuk. Ik koos twee pannen uit en vroeg of ik ze samen voor € 5,- mocht. Ze glimlachte en gaf toe. Een kleine overwinning. Ondertussen was manlief druk rond aan het snuffelen en aan het praten met verkopende mensen. Hij liet me een paar dingen zien die hij gekocht had en vertelde hoeveel hij onder de vraagprijs had betaald. Veel meer natuurlijk dan die luttele euro die ik gescoord had! Wanneer ik het ooit zal leren?

Eindelijk zag ik een paar Dr Martens in mijn maat, geel van kleur nog wel. Niet een kleur die ik met graagte nieuw zou kopen, wel leuk om erbij te hebben. Maar wat was dat? Er waren met zwarte stift poppetjes en teksten op geschreven! “Echt jammer”, zei ik tegen de dame die ze wilde verkopen. Innerlijk was ik er zelfs een beetje boos om. Ik vroeg wat ze voor de schoenen wilde hebben en was verbaasd dat ze er maar liefst € 30,- voor vroeg. “€ 10,- geef ik, meer zijn ze niet waard” liet ik weten met een gebaar dat liet weten dat de tekeningen de waarde omlaag had gebracht. De dame wilde er niet van weten en ik liep weg. “Je kunt goed afdingen” zei manlief die het had aangehoord. Dat vond ik helemaal niet, anders had ik de schoenen wel kunnen kopen voor een lagere prijs. Wellicht had ik wat meer dramatiek moeten inzetten? Dat hoort er nou eenmaal bij en daar ben ik niet zo van…

Toch wilde ik die Dr Martens graag hebben. Ik vroeg aan manlief of hij later nog een poging wilde wagen. Uiteindelijk kwam hij met de schoenen thuis. Hij had ze niet voor € 10,-, niet voor € 30,-, maar voor € 20,- weten te scoren. Het verhaal? De dramatiek?  Hij was naar de dame toe gegaan en had gezegd dat hij mij wilde verrassen, maar dat ik dan wel aan het werk moest met schuurpapier en een potje gele leerverf om de schoenen op te kalefateren. Dame wilde eerst niet maar de man bleef argumenteren. Wat kun je dan uiteindelijk nog doen? Juist, verkopen die schoenen!

Afdingen, het zal nooit mijn ding worden denk ik. Toch is het leuk om bij bepaalde gelegenheden te proberen of je er beter in wordt. Het aan iemand anders overlaten die er beter in is…tsja, dat is toch wel fijn!

Heb jij weleens aan afdingen gedaan? En…hoe ging het?

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *