Help de arme zwerfdieren in landen als Marokko!

Toen ik bijna twee weken geleden naar Marokko vertrok voelde ik mij een beetje schuldig. Ik moest onze katten achterlaten waar ik sinds bijna twee jaar erg aan gehecht ben geraakt. Gelukkig hebben wij een lieve buurvrouw die één, vaak zelfs twee keer per dag onze katten komt verzorgen.

IMG_5549Het gevoel over onze katten verdween al snel toen ik hier in Marokko weer eens werd geconfronteerd met de situatie van veel dieren hier. Arme hongerige katjes zonder huis en zwervende bedelende honden. Aapjes in kleine hokjes of vastgebonden aan kettingen, klaar om kunstjes te vertonen aan voorbijkomende toeristen. Schuimbekkende ezeltjes die een zware last moeten dragen en die er met een stok van langs krijgen als ze niet snel genoeg lopen. Magere paarden die overdag in de bloedhete steden koetsjes vooruit moeten trekken. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Al dat dierenleed, ik kan er steeds minder goed tegen.

Ergens begrijp ik het ook wel. Veel mensen hier hebben het moeilijk en moeten ploeteren om dagelijks hun brood te verdienen. Als je een dier bezit dat voor je kan werken heb je tenminste nog iets. Dieren die niet voor mensen kunnen werken worden gezien als last. Vaak krijgen die dieren alleen restjes te eten, áls ze al wat krijgen. Als mensen het gevoel krijgen dat dieren ze lastig vallen worden ze weggejaagd, soms zelfs geslagen of met stenen bekogeld. Zo zijn er vele dieren hier die als verschoppeling door het leven gaan. Op de wegen moet je vaak uitkijken dat je niet een van de vele zwervende honden aanrijdt. Er is niemand die zich vervolgens om een gewond dier bekommert. Ik heb ook nog nooit een dierenarts gezien. Die bestaat vast wel maar kost natuurlijk geld. Een gewonde zwerfhond brengt natuurlijk niemand naar een arts om behandeld te worden. Dat is alleen voor de rijke dierenbezitters.

IMG_5556Gelukkig zag ik laatst een klein lichtpuntje dat me hoopvol stemde en me ook het gevoel gaf dat ik zelf iets kon doen. Een Italiaans echtpaar dat regelmatig naar mijn thuishaven Essaouira komt, was bezig met het voeren en verzorgen van de katten in een tuin bij de haven. Ik zag de vrouw bezig met een katje dat ik al eerder had zien lopen. Het had een dicht oog dat óf zo ontstoken was dat het niet open ging, óf het arme dier miste dat oog. Ze hield het spartelende dier vast en druppelde een goedje in de oogkas. Op verschillende plaatsen in de tuin zag ik voedsel voor de katten liggen. We spraken de man aan, die vertelde dat ze vaak in Essaouira kwamen en dan de katten gingen verzorgen. Ik zei dat ik dat ook wilde doen. De man adviseerde om kip en rijst te koken en dit te pureren. Dat was volgens hem beter dan het kant-en-klare kattenvoer dat in de supermarkt te koop is. Ja, sommige mensen hebben dus toch katten of honden als huisdier en die producten zijn hier gewoon te koop. Er wonen ook veel Fransen in Essaouira. Rijst met kip had ik op advies van de dierenarts al eens voor één van onze katten klaargemaakt toen hij veel braakte. Als katten heel onregelmatig eten krijgen of zelfs heel weinig of slecht eten, kan ik me voorstellen dat licht verteerbaar voedsel als rijst met kip goed voor hen is.

We togen naar de supermarkt en kochten rijst, kip en ook toch ook maar een pak kattenbrokjes. De volgende ochtend gingen we naar de zogenaamde kattentuin in de haven. Van te voren had ik de onderkant van een aantal waterflessen afgesneden. Die dienden als eet- en drinkbakjes. Ik had al eens vaker gezien dat mensen hier handige dingen doen met lege waterflessen. Toen we begonnen met het eten in de bakjes te doen kwamen de katten al gauw op ons af. We bleven erbij, om erop toe te zien dat het eten werd opgegeten. Een beetje overgebleven voedsel zette ik tussen de struiken neer zodat er niet snel mensen aan zouden gaan zitten.

Verwende katten 2Ook al hebben we nu iets gedaan om het aangenamer te maken voor slechts enkele dieren in Marokko, ik realiseer mij dat dit tijdelijk is. Er zal echt iets moeten veranderen, zowel in de mentaliteit van de mensen als aan hun eigen situatie. Anders gaan ze, op een enkeling na, nooit écht goed voor de dieren zorgen. In Alanya, Turkije, heb ik vorig jaar gezien dat ze al veel verder hiermee zijn. Daar zag ik verschillende voederplaatsen voor honden en katten, gesubsidieerd door de gemeentes. Ik hoop dat dit ooit in Marokko ook werkelijkheid wordt.

Als de toerist die we (ook wij in Marokko) zijn kunnen we zelf wel iets doen. Ten eerste door ons tijdens vakanties in landen als Marokko om de arme zwerfdieren te bekommeren. Alle beetjes helpen en iedere toerist die iets doet is er één. Neem een lege waterfles of -tankje, snijd de onderkant eraf en geef dit gevuld met water aan een dorstig dier. Koop wat honden- of kattenvoer in de supermarkt en maak een aantal dieren voor minstens één dag minder hongerig. Laat ook duidelijk zien aan de plaatselijke bevolking wat je doet. Want door ten tweede een voorbeeld te zijn kun je wellicht heel langzaam iets aan het beeld van de mensen veranderen. Dieren moeten geen ‘last’ voor de mensheid zijn. Wij spreken ook regelmatig mensen of kinderen aan als we zien dat ze een arm dier wegjagen door het bijvoorbeeld te slaan of te schoppen. ‘Haram’ (verboden in islam) is wat we dan ook vaak zeggen, omdat de islam mensen juist aanspoort goed te zijn voor dieren. Vaak luisteren de mensen dan wel. Gek eigenlijk dat je dat nog moet zeggen in een ‘islamitisch’ land…

Kom jij ook weleens in een land of landen waar de dieren het lang  niet zo goed hebben als de dieren in Nederland?

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

8 thoughts

  1. Wat geweldig lief dat je dit gedaan hebt. Ik kan me nog herinneren vroeger in Frankrijk op de camping dat daar een paar zwerfkatten liepen, maar die hadden het in de zomer natuurlijk prima. Maar ja, daarna…

  2. Wat geweldig lief dat je dit gedaan hebt. Ik kan me nog herinneren vroeger in Frankrijk op de camping dat daar een paar zwerfkatten liepen, maar die hadden het in de zomer natuurlijk prima. Maar ja, daarna…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *