Marokkaanse massage is niet voor watjes!

“Wat is de Marokkaanse mentaliteit hard!” zei een collega eens nadat ik over verschillende Marokkaanse gewoontes verteld had. Dit heb ik al eens eerder horen zeggen, ook van mensen met een Marokkaanse afkomst zelf. “We moeten altijd eerst met elkaar een gevecht aangaan voordat we samen ergens uitkomen” zei een leerling uit de klas waar ik ooit stage liep. Misschien tekent dit een bepaalde indruk die er heerst in (een deel van) de Nederlandse maatschappij en die zo vaak wordt gebruikt door de media? Het enige wat ik daarvan kan zeggen is: het klopt, maar het wordt wel enorm uitvergroot.

Donker straatje
Met die zogenoemde ‘hardheid’ heb ik op verschillende manieren te maken gehad. De grootste rol spelen daarbij de plagerijtjes die regelmatig over en weer gaan bij ons thuis. Een kaaskop heeft daar echt geen kaas van gegeten, dat kan ik je wel vertellen. Toen ik nog een groentje was op het gebied van Marokkaanse plagerijtjes moest ik meer dan eens huilen. Intussen plaag ik net zo ‘hard’ terug, ik vind het zelfs leuk er een soort sport van te maken. Als je zelf ‘hard’ doet (niet bént hè) in een bepaald opzicht, komt ‘harde’ input minder ‘hard’ aan.

Marokkaanse massage gaat al niet anders als Marokkaans plagen of bepaalde Marokkaanse omgang. Er moet een gevecht worden geleverd, met andere woorden het moet ‘hard’ zijn voordat het iets vruchtbaars oplevert. Of de massage helpt? Daar kan ik niet zonder meer ‘ja’ op antwoorden. Ik heb het dit jaar tijdens mijn verblijf in Marokko ondervonden. Mij hand doet namelijk al maanden pijn, vanwege die nare val die ik tijdens het hardlopen heb gemaakt. Er was toen gelukkig niets gebroken, maar ik moest mijn hand wel rust gunnen van de dokter. Dat is niet realistisch. Met je handen moet je zoveel doen dat je het bij ieder klein taakje in huis al merkt als je een hand minder kan gebruiken. Nee, van rust geven aan mijn hand is niet veel terecht gekomen. Ik heb dus nog steeds regelmatig pijn.

Zoals altijd wanneer ik in Marokko kom en zeg dat ik één of ander kwaaltje heb, was het deze keer met mijn hand niet anders. Adviezen gingen over en weer. Ik moest maar naar die ene man gaan in de stad, die al heel veel mensen met pijn heeft genezen. Er werd een naam voor de man genoemd, of was het geen naam maar betekende het ‘masseur’? In ieder geval klonk het als ‘Zomzom’ of wat het ook mocht zijn. En wat ik verder hoorde vertellen konk veelbelovend, alhoewel me wel eerst iets te wachten stond, namelijk pijn en verbranding. Precies! Daar kwam ‘hardheid’ weer om een hoekje kijken. Ik besloot de gok te wagen, meer uit nieuwsgierigheid en het feit dat ik er dan iets over kon schrijven, dan met de hoop dat de pijn weg zou gaan.

We gingen naar de oude medina van Essaouira. In een koud, vochtig en donker straatje moesten we door een deur naar binnen. Een donker hol leek het. Ik geloof niet dat een échte toerist dat zou wagen. Gelukkig leven we in de tijd-van-mobieltjes-met-zaklantaarn. Die had ik echt wel nodig want ik zag geen hand voor ogen. Trappenhuis kon je het niet echt noemen waar we naar boven moesten. De trap had zeer ongelijke treden. Daar naar boven gaan was solliciteren naar vallen en pijn. Misschien expres gedaan? Voorlopig was mijn indruk eerder dat het ‘eng’ was in plaats van ‘hard’. Boven aangekomen moesten we een tijd wachten. Om het nóg spannender te maken was mijn gedachte op dat moment. Eindelijk werd de deur open gedaan.

Eenmaal binnen moest ik zitten in een kamer bij een man die niet kon praten. ‘Zomzom’ of hoe je het ook uitspreekt betekende niets anders dan ‘de stomme’, hoorde ik later. Ik moest laten zien waar ik pijn had. Daar kwam Zomzom met een gaspit die hij aanstak. Hij verhitte er een soort spons boven. De vonken vlogen in het rond. Die spons…jawel, werd op mijn pijnlijke plek gelegd. Daarna werd er aan mijn hand getrokken en erin geknepen. Zomzom verhitte ook zijn handen boven het vuur, smeerde ze in met olie en legde zijn handen op mijn hand. Mijn ogen schoten vol tranen. Ik besloot een andere kant op te kijken en probeerde aan iets anders te denken. Maar dat mocht niet, want Zomzom wilde dat ik door middel van lichaamstaal en oogcontact liet zien wat zijn handelingen met mij deden. Ergens kraakte er iets in het midden van mijn hand. Daar zat de plek waar het vandaan kwam, gebaarde Zomzom tevreden. Weldra zou het beter gaan met mijn hand, liet hij weten. Daar leek het ook op. Mijn hand voelde prettig en soepel aan na de pijn die mij was aangedaan. Fijne bijkomstigheid na die heftige sessie. Dus toch eerst ‘hardheid’ voor er verbetering optreedt?

Of de behandeling uiteindelijk heeft geholpen? Heb ik minder pijn in mijn hand? Terug in Nederland moet ik concluderen: helaas niet veel. Hand voelt nog steeds stijf aan bij het ballen van de vuist. Misschien komt het door ons (koele) kikkerland? Had ik Zomzom nog eens moeten bezoeken om me nog eens hardhandig te laten behandelen? Me nog eens tranen in de ogen laten brengen? Een paar mensen hadden gezegd dat ik drie keer naar hem toe had moeten gaan. Ja hoor!  Had het dan nog ‘harder’ gemoeten dan het al was gegaan? Allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet.

Eén ding waar ik wél zeker van ben: Marokkaanse massage is niet voor watjes!

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

8 thoughts

  1. Ik heb de blog vol spanning gelezen! Leuk geschreven. Wat heb je weer wat meegemaakt zeg. Jammer dat het niet heeft geholpen en dat je nog last hebt, maar wel een goed verhaal. Kijk uit naar je volgende post 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *