Persoonlijk verhaal over boerka

Het lastige van je mening delen op het internet, is dat wat je naar buiten brengt, jarenlang blijft staan. Lekker dan! Dus als ik vandaag iets vind van het één of het ander blijft dat jaren voor iedereen zichtbaar, ook al heb ik morgen mijn mening veranderd. Hoewel, op mijn eigen blog kan ik natuurlijk gewoon berichten verwijderen. Wat maak ik mij dan druk?

Niet heel lang geleden verschenen weer eens berichten in de media over het boerkaverbod en wat onze burgemeester van Amsterdam hierover zei. Natuurlijk vind ik daar iets van en was ik van plan iets daarover te schrijven. Maar dan kwam hetgeen ik schreef over het plaatsen van mijn mening op internet in mijn gedachten. Wat dan nu? Of iemand zijn of haar gezicht wil bedekken met een stukje stof dan wel met een uitgebreid assortiment aan tatoeages, eigenlijk zal me dat een (halal) worst wezen. Iedereen moet toch zelf weten? Dat is dan eigenlijk het enige wat ik te zeggen heb over het onderwerp boerka, boerkaverbod, gezichtsbedekking en wat niet al.

Wel heb ik een persoonlijk verhaal te vertellen. Inzicht in een situatie, mijn gedachten daarover en hoe je, ook al denk je open te staan voor iemand die ‘anders’ is, je toch bevooroordeeld kan zijn. Lees je verder?

Ik kwam haar voor het eerst tegen begin vorig jaar in Marokko. Een vrouw net als ik, wonend in het land waar ik bijna jaarlijks kom. Deze vrouw had haar gezicht compleet bedekt. Zelfs voor haar ogen zat een stukje doorzichtige stof. Gebruikelijk is het dat vrouwen elkaar bij begroeting kussen, óók als je elkaar nog nooit gezien hebt. Ik kuste haar dus, maar ik kuste het stukje stof dat voor haar gezicht hing. ‘Waarom kussen we eigenlijk? dacht ik even.

Ze ging zitten tussen de vrouwen die er waren. Ergens in de buurt van de ruimte waar ze zat waren ook mannen aanwezig. Ze deed haar gezichtsbedekking dus niet omhoog. Anders konden die mannen haar gezicht misschien zien. Zelfs toen er eten werd geserveerd ging het gezichtslapje niet af. Ze moest het lapje steeds een klein beetje omhoog doen om een hapje in haar mond te kunnen stoppen. ‘Lekker praktisch’ en ‘wat je ervoor over hebt’ deden mijn gedachten weer.

Na het eten merkte ik dat ze speciaal ging zitten om met mij te praten. Ze richtte haar blik op mij. Ik voelde mij ongemakkelijk, omdat zij mij wel met haar ogen kon gadeslaan maar ik haar omgekeerd niet. Een soort verontwaardiging maakte zich van mij meester. ‘Lekker gelijkwaardig dit, mooie communicatie, je bedekt zelfs je lichaamstaal.’ Weer gingen allerlei gedachten door mij heen. Daarentegen klonk stem van de vrouw heel vriendelijk. Ze stelde heel rustig en geïnteresseerd wat beleefdheidsvragen aan mij maar deed dat op zo’n manier dat ik het goed kon verstaan. Dat was ik wel anders gewend. De meeste mensen die ik in Marokko ontmoet ratelen namelijk maar door. Voor mij wordt het dan moeilijk om echt een gesprek te volgen of te voeren. Vaak voel ik mij dan toch een buitenstaander, hoe lief en aardig iedereen ook is. Mijn eerste indruk van de vrouw-met-gezichtsbedekking werd enigszins bijgesteld. Eindelijk iemand die echt haar best deed!

Later dat jaar bezocht ik Marokko voor de tweede keer. Ik ontmoette de vrouw weer. Die eerste keer dat ik haar weer zag begroette ze mij. Voordat ze dat deed begeleidde ze mij naar een ruimte waar ze het lapje omhoog deed zodat ik haar gezicht kon zien. Pas daarna begroette ze me met de gebruikelijke manier van kussen zoals vrouwen in Marokko dat doen. Het leek net of ze wist wat er de vorige keer door mijn heen was gegaan. Alsof ze de indruk wilde bijstellen die ik na mijn vorige bezoek gekregen had.

Enkele dagen na aankomst in Marokko werd ik bij haar thuis uitgenodigd. Ik kwam in een kamertje waar alleen vrouwen waren. Ze had haar gezichts- en hoofdbedekking af. We kletsten en lachten samen. Ik begon haar zelfs grappig te vinden. Ze vertelde me me namelijk dat ze haar buren niet zo mocht. Dat ze hen wilde afschrikken door met een eng masker voor haar gezicht door haar raam wilde kijken als zij langsliepen. Of ze mij dit vertelde om het ijs te breken of dat ze dat echt wilde doen, deed er voor mij niet toe. Het ging er wat mij betreft om dat ze op haar eigen manier het mij naar de zin wilde maken. In de keuken liet ze mij vervolgens zien wat ze aan het koken was. Het eten serveerde ze dan wel weer terwijl ze haar volledige bedekking droeg. Dit was natuurlijk omdat dat gebeurde in de ruimte waar mannen in de buurt waren. Na het eten werd ik door haar verrast met een klein cadeautje. Ik merkte hoe ze haar best voor me deed zonder uitsloverig te doen. Ze had totaal de eerste indruk die tijdens mijn vorige bezoek aan Marokko was ontstaan, weggenomen!

Tijdens het schrijven van dit verhaal vroeg ik mij af welk punt ik wilde maken. Ik begon dit te schrijven omdat ik merkte dat ik zelf bevooroordeeld was. Ik meende tolerant te zijn naar mensen die iets ‘anders’ doen dan we zelf gewend zijn. Omdat ik me zelf ook vaak ‘anders’ voel. Daarnaast merkte ik dat veel mensen in Marokko zelf ook niet positief staan tegenover totale bedekking van de vrouw. Iets wat buitenstaanders misschien niet weten. Maar bovenal is het punt dat ik wilde maken het feit dat er achter de bedekking een vrouw schuilgaat. Een vrouw die niet schuw of terughoudend is in haar doen en laten, maar juist uitnodigend, gastvrij en geïnteresseerd is en met geduld in haar taal met je wil communiceren. Dat laatste was voor mij echt een openbaring, omdat ik in Marokko bijna nooit meemaak dat iemand zich verplaatst in mij, de anderstalige. De buitenstaander die ik mij zelf soms voel tegenover de buitenstaander zoals een totaal bedekte vrouw zich kan voelen, op een bijzondere manier bij elkaar gebracht…

 

 

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *