Moeten moslims afstand nemen?

Ik, dochter, echtgenote, moeder, Amsterdammer, moslim. Bij deze neem ik afstand van de verschrikkelijke aanslagen die in naam van de islam zijn gepleegd. Moet ik dat iedere keer, na iedere aanslag (wat Allah – al ilah – de God – verhoede) weer opnieuw doen? Als ik zeker wist dat ik daarmee een nieuwe aanslag kon voorkomen, natuurlijk zou ik dan weer afstand nemen. Iedere dag, ieder uur, iedere minuut, mocht dat nodig zijn. Maar anders weet je dat ik het veroordeel. Dat ik er niks mee te maken heb. Voor eens en voor altijd. 

Drukwerk

“Moslims moeten afstand nemen, moslims moeten de aanslagen veroordelen.” Dat is wat ik iedere keer na een aanslag hoor zeggen. Ik probeer te begrijpen waarom dat steeds gezegd wordt. Welk doel het dient. De uitspraak heeft voor mij een hoge ‘want anders’ factor. Wanneer een moslim niet openlijk afstand neemt, wordt hij dan als medeschuldige opgeschreven? Is het zodat de niet-moslim zich veilig weet naast een moslimbuur, -collega of -klasgenoot? Als moslim voel ik de angst net zo goed, misschien wel erger soms. Dus, waarom is het? Wat wordt erdoor verbeterd? Ik wil het snappen, maar dat doe ik helaas niet. Vertel het me alsjeblieft als jij het wél begrijpt. Wie weet kom ik dan terug op wat ik net geschreven heb…

Laten we het eens omdraaien. Na de aanslagen in Parijs zijn er (alweer) meer meldingen van onschuldige mensen die net als jij en ik niks te maken hebben met die terroristen. Zij zijn uitgescholden, bespuugd of in elkaar geslagen, omdat ze vanwege hun uiterlijk mede verantwoordelijk worden gehouden. De aanvallen op IS zijn verhevigd, waardoor er nog meer onschuldige slachtoffers vallen. Verwacht ik dan van een niet-moslim dat hij/zij hiervan afstand neemt? Nee, dat doe ik niet! Ik ga ervan uit dat ieder weldenkend, fatsoenlijk mens niet wil dat onschuldigen haat over zich heen krijgen of sterven vanwege zinloze terreur. Hoewel ik soms sterk aan twijfel als ik zie hoeveel mensen achter de aanvallen op doelen in Irak en Syrie staan, waarmee onschuldigen worden gedood. Of wanneer ik op het internet zie wat mensen allemaal voor schaamtelijke dingen durven schrijven.

Ondanks alles wil ik de hoop blijven vasthouden. Na de aanslagen waren namelijk ook hele prachtige uitingen te zien van verschillende kanten. Onverwachte hartverwarmende uitspraken en gebaren, ook van mensen wie verdriet was aangedaan. Het geeft vertrouwen in wat als nauw en duister aanvoelt. Zodat je mensen niet bij voorbaat hoeft te veroordelen. Ieder sprankeltje is er één. Met een open blik en vertrouwen de wereld in kijken, dat is wat ik wil blijven doen. En nee, ik ben niet naïef. Als je zelf geen vertrouwen geeft, kun je het ook niet krijgen. Ik verwacht dus niet dat iemand zich distantieert, ik ga ervan uit dat men dit doet. Ik wil puur naar de mensen blijven kijken, in hun goedheid geloven, tenzij iets anders bewezen wordt.

Vragen van moslims zich te distantiëren van die laffe aanslagen kan natuurlijk. Er wordt niet direct iemand mee geschaad. Toch vraag ik mij af in hoeverre er hier onderscheid wordt gemaakt. ‘Moslims moeten afstand nemen’ en dit steeds weer zeggen of te horen krijgen, kweekt een sfeer van ‘wij’ en ‘zij’, ‘moslim’ versus ‘niet-moslim’. Niets gebeurt op zichzelf en alles hangt met elkaar samen, als je de geschiedenis erop naslaat.

Eens, ooit…ik hoop dat ‘wij’ als mensheid afstand nemen van alle vreselijke, laffe, zinloze gewelddadigheid…

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

3 thoughts

  1. Mooi stukje! Volgens mij hebben die aanslagen en de mensen die ze plegen vrij weinig met de Islam te maken. De gewone mens distantieerd zich daarvan, maakt niet uit welk geloof die persoon heeft.

    1. Dankjewel Sabine! Ik denk er ook zo over maar heb het geschreven, ook voor mezelf, om helder te krijgen waarom er in het algemeen bepaalde reacties komen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *