Twee ontmoetingen, twee cultuurtintjes…

Zomaar en écht gebeurd op straat…

Na lange tijd kwam ik mijn vroegere vriendin Fatima weer eens tegen. Ik had al tijden niets van me laten horen en was al heel lang, niet zoals ik eerst wel regelmatig deed, bij haar op bezoek gegaan. We waren elkaar min of meer uit het oog verloren. Zo gaat dat in het leven. Daar is toch niks mis mee?

Ik was blij om Fatima weer te zien en dat was wederzijds. Er hing alleen iets in de lucht en dat wist ik meteen. Daar kwam het…Fatima zei dat ze boos op me was. Echt letterlijk zei ze het.  Ze gebruikte wel een toon en een gezichtsuitdrukking die er niet op wees dat ze ook werkelijk boos was.  Ze lachte er namelijk bij en praatte op heel lieve en aardige toon. Ik had het gezegde heel gemakkelijk als  onwaarheid kunnen opvatten. Toch was Fatima heel indringend en ik snapte meteen wat ze me duidelijk wilde maken. Het was de manier die zij hanteerde en die ik zo herken van mijn Marokkaanse familie en die ik in het begin zo verwarrend vond. Even laten voelen… Ik moest ook wel lachen, want lachen hoort ook zo bij deze manier van communicatie. Het mag niet al te zwaar zijn natuurlijk. Ik wist wel meteen dat Fatima eigenlijk beledigd was. Ik had haar zo zeer belangrijke gastvrijheid namelijk afgewezen. Wat erg! Het mocht gezegd worden natuurlijk, maar wel op een manier zodat ik mij op mijn beurt  niet ook beledigd zou gaan voelen.  Als grapje met de nodige ergheidsgeluidjes, lachjes, beweginkjes en lichaamstaal. Temperament- en tactvol.

Na lange tijd kwam ik mijn vroegere vriendin Sonja tegen. In vervlogen tijden zagen we elkaar regelmatig, maar zoals zo vaak gebeurt waren we elkaar uit het oog verloren. Sinds enige tijd waren we wel ‘vrienden op Facebook’. Een makkelijke manier om zonder enige verplichting van een afstand weer enig contact te krijgen. 

Ineens stond Sonja zomaar voor mijn neus, vanuit het niets leek het wel. We herkenden elkaar meteen en het gesprek kwam snel op gang. Ik vond het leuk om haar te zien en dat was wederzijds, dat merkte ik. Het leek net of de voorbijgaande jaren geen enkele rol hadden gespeeld. We zouden zó verder kunnen gaan net alsof het nog gisteren was dat we elkaar voor het laatst zagen.  Uren en uren zouden we kunnen kletsen als we niet allebei haast hadden gehad om naar een afspraak te gaan. Het zou leuk zijn als we weer eens af konden spreken, vonden we allebei. We spraken af dat we een keer samen koffie zouden gaan drinken. In mijn achterhoofd speelde onderwijl het deuntje dat me zei dat het toch niet zou gebeuren, of ik zou er zelf achteraan moeten gaan. Zo gaat dat.

Deze twee ontmoetingen zijn niet heel lang, maar toch al meer dan een paar weken geleden. Intussen ben ik nog steeds niet bij Fatima op bezoek gegaan en heb ik ook niet met Sonja afgesproken. Niet dat het erg is, want je weet hoe het gaat in deze drukke, haastige en snelle wereld. Wel leg ik nu de twee ontmoetingen naast elkaar om het verschil duidelijk te maken. De ontmoeting met Fatima bevat het drama, het spel en theater wat ik zelf van huis uit niet geleerd heb. Zoals velen in ons koude kikkerland het niet kennen. De ontmoeting met Sonja bevat de luchtigheid, maar ook het vluchtige van dat wat geen verplichtingen met zich meebrengt. En toch waren het beide leuke en bijzondere ontmoetingen.

Ik kan niet zeggen welke van de twee ontmoetingen ik zelf leuker of beter vind. Aan de ene kant ben ik gek op het toneelspel wat volgens mij alleen mensen uit warmere culturen met de paplepel ingegoten krijgen. Wat we met onze koele, vlakke en rechtlijnige benadering bijna of vaak niet kunnen begrijpen. Ook nooit echt zullen kunnen beleven of naleven. Aan de andere kant brengt dit een lading met zich mee die ik liever niet de hele tijd bij ontmoetingen als extra gewicht erbij wil hebben. Ik moet schakelen in een modus die ik niet van huis uit heb meegekregen maar toch al jaren aardig gewend ben geraakt vanuit de mengcultuur waarin ik leef. Ik krijg wel een klein beetje een schuldgevoel opgespeld wat ik niet heel fijn vind. Toch speelt de humor waarmee het geheel gebracht wordt de boventoon. Ook ben ik ben dol op ontmoetingen waarin ik merk dat vervlogen tijden geen enkele rol spelen. De ontmoeting waarbij ik weet dat je elkaar kent uit je jonge jaren en daar gewoon verder op kan bouwen als je de vele voorbij gegane jaren laat wegvallen. De korte ontmoeting waarbij ik het besef heb dat je beiden iets bijzonders deelt van vroeger. Waar geen verplichting of schuldgevoel uit voortkomt, maar waar ik toch een vrij vlak gevoel aan overhoud.

Zomaar gebeurd, ergens op straat in Amsterdam…

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

2 thoughts

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *