Uitgenodigd bij een Marokkaanse familie, wat neem je mee?

Een tijdje geleden zag ik de zoekvraag: ‘Uitgenodigd bij een Marokkaanse familie, wat neem je mee?’ bij de statistieken van mijn blog staan. Ik weet zeker dat ik nog nooit antwoord heb gegeven op die vraag. Een gemiste kans vind ik, omdat ik best een antwoord weet te geven. En ook jammer voor degene die de zoekvraag intypte en op mijn blog geen antwoord vond. Gelukkig kan ik die gemiste kans makkelijk veranderen naar de uitdaging om weer een nieuwe blogpost te schrijven. Stel ik de toenmalige zoeker er niet meer mee tevreden, wie weet dan een ander wel…

suikerbrood

Om eerlijk te zijn, ik word niet zo vaak uitgenodigd bij een Marokkaanse familie in Nederland en als dat gebeurt neem ik waarschijnlijk mee wat ik gewoonlijk naar een bezoek mee zou nemen. Iets lekkers, bloemen, een leuk aandenken. Ben je op zoek naar een cadeautje dat meer traditioneel is, dan kan ik je alleen informatie geven uit de kennis die ik in het zuiden van Marokko heb opgedaan. Het is dat je het weet, omdat de meeste mensen van Marokkaanse afkomst hier in Nederland, hun wortels in het noorden van Marokko hebben liggen. Soms botsen noord en zuid weleens, dus weet ik niet zeker of een cadeau dat de traditie uit het zuiden volgt, ook in het noorden van Marokko wordt gehanteerd…

Nu heb ik nog steeds geen antwoord gegeven op de brandende vraag: Wat neem je mee als je bij een Marokkaanse familie op bezoek gaat? Met het bovenstaande in acht genomen vertel ik je bij deze wat IK zou meenemen als ik niet koos voor iets lekkers, bloemen of een leuk aandenken. Volgens de traditie kies ik dan voor het suikerbrood, oftewel suikerhart. Dat is geen brood en ook geen hart. Het is een groot stuk suiker in de vorm van een pilaar. Deze suiker wordt cadeau gegeven bij huwelijksaanzoeken, trouwfeesten en als je bij iemand op bezoek gaat. Ik heb ze zelfs met grote aantallen gezien bij het verplichte overlijdensbezoek.

Qelb sukar (de q staat voor een keel-k-klank), het zogeheten suikerhart. De suiker van dat suikerhart is zó zoet, dat je er maar weinig van nodig hebt in de welbekende mierzoete Marokkaanse (munt)thee. De suiker is zó hard dat je een steen of hamer nodig hebt om er stukken vanaf te halen. Dat is dan ook wat er wordt gedaan als het suikerhart in gebruik wordt genomen. En dat is geen eenvoudig klusje. De suiker kan daarbij alle kanten op schieten. Na het stukslaan van de suiker berg je de stukken suiker op in een doos. Dat ze niet altijd dezelfde grootte hebben is misschien wel een bijzondere bijkomstigheid. De thee smaakt dan niet bij iedere gelegenheid even zoet…

Wat ik zelf zou meenemen als ik bij een Marokkaanse familie in Nederland werd uitgenodigd? Ik denk niet direct één of meer van die suikerharten. Dat hangt waarschijnlijk af van de mensen die ik bezoek en hoe goed ik ze ken. Als dat bezoek een formeel of traditioneel tintje heeft, ja dan zal ik geneigd zijn een aantal van die harten of broden mee te nemen. Er op zijn minst aan denken. Anders neem ik gewoon iets mee dat ik ook mee zou nemen als ik iemand bezoek die niet van Marokkaanse afkomst is. En waarom niet?

Wat neem jij mee als je wordt uitgenodigd (bij een Marokkaanse familie)?

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

12 thoughts

  1. Wat grappig die cultuurverschillen 🙂 Lijkt me best lastig ook om te bedenken dit. Vind ik bij een Nederlands bezoek ook al eigenlijk haha. Ik neem een bloemetje mee of taart, dat lusten Colombianen altijd 😀

  2. Wat grappig die cultuurverschillen 🙂 Lijkt me best lastig ook om te bedenken dit. Vind ik bij een Nederlands bezoek ook al eigenlijk haha. Ik neem een bloemetje mee of taart, dat lusten Colombianen altijd 😀

  3. bij ik wie ik op bezoek ga, bij nl of marokaanse vrienden of andere afkomst. het ligt aan de persoon. ik kijk gewoon wat zijn hun interesse

  4. Eerlijk gezegd, ben ik nogal weinig attent als het op attentietjes aankomt. Meestal kom ik met lege handen aanzetten. Maar wanneer ik dan toch iets meeneem, is het vaak iets kleins om te eten (bijvoorbeeld een bakje aardbeien of kersen) of een bloemetje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *