Eten in een eetgelegenheid in Marokko

Wat irritant is dat toch als mensen zich met je zaken bemoeien. In Marokko lijkt dat wel de grootste hobby van de meeste mensen. Dit eten moet je zo koken, je kleren moet je anders wassen, als je ziek bent moet je dit en dit medicijn gebruiken. En oh ja wat is er toch met je kind aan de hand? Ze huilt zo, wat heeft ze nodig? Je moet een dikke huid hebben, zodat je er niet te veel door wordt beïnvloed of je eraan ergert. Of doe gewoon of je een paar oordopjes in je oren hebt en luister niet naar al die (overigens zeer goed bedoelde) adviezen.

IMG_5535Wat grappig is het toch als je de rollen omdraait en zelf een uitblinker wordt in het bemoeien. Wel als het in je eigen belang is natuurlijk, zoals wanneer je ergens buiten de deur gaat eten. Als je zelf een bemoeial wordt, lijk je ineens ook minder last te hebben van de bemoeizuchtigheid van de mens in algemene zin in Marokko. Gewoon de rollen omdraaien; aanval is de beste verdediging.

Marokko is een vies derde wereldland om het maar even heel grof te stellen. Dat betekent dat onze eerste wereldbuikjes maar weinig kunnen hebben. Met andere woorden, krijgen we iets binnen wat niet hygiënisch genoeg is, dan protesteert ons systeem onmiddellijk. Ik heb al heel wat te verduren gehad wat dat betreft en ben dus ontzettend voorzichtig geworden als we ergens buiten gaan eten. Producten met veel olie eet ik niet, salades zijn uit den boze en zuivel stuur ik terug naar de keuken als ik maar enigszins twijfel. Eigenlijk moet ik dus geen zuivel nuttigen  maar ik vind de koffie met melk in Marokko behoorlijk lekker. Mijn lieve echtgenoot weet dat ik moeilijk ben als het om eten gaat in Marokko. Als we dus ergens buiten gaan eten verandert hij tot mijn plezier in de grootste, vervelendste bemoeial. Het is net een voorstelling waarbij ik op de eerste rij zit. En het werkt, want ik word niet meer zo ziek van het eten in Marokko als wel eens het geval is geweest.

Hoe dat bemoeien nou precies in zijn werk gaat?

IMG_5531Ik eet weinig vlees, en als ik het toch eet vind ik vlees het lekkerst wanneer het op de barbecue is bereid. Dan is al dat vervelende vet eruit gerookt en daar gaat het om. We gaan gehakt laten barbecueën. Alle ingrediënten kopen we zelf, zodat we weten dat het vers is. Eerst gaan we gehakt kopen bij onze buurman die een slagerij heeft in de stad. Oh pff hij is dicht omdat het net gebedstijd is. Dan moeten we naar een andere slager die manlief kent, want we gaan natuurlijk niet naar iedere willekeurige slager. De slager moet het gehakt malen waar we bij staan zodat we zien van wat voor stuk vlees het afkomstig is. Gehakt mag niet te vet zijn anders smaakt het niet lekker. Echt, ik kan een heel stuk gehakt weggooien als het te sterk smaakt door het vele vet. Nadat we bij de slager zijn geweest gaan we uien, tomaten en koriander kopen. We lopen langs verschillende houtskool grilltentjes maar  overal is het druk. We zien ook dat bij de meeste tentjes sardientjes worden  gebarbecued en we willen niet dat ons gehakt naar vis gaat smaken. Bovendien zie ik vlak naast een houtskool grillplaats een smerige wc open staan. Je denkt toch niet dat ik in zo’n plaats wil eten?

IMG_5534Ergens in de druk bezochte straat zie ik een dakterras waar rook vandaan komt. Iemand staat het vuur aan te wakkeren. Duidelijk zo’n plek waar je vlees of vis kan laten barbecueën. We zoeken naar de ingang en komen in een klein eettentje waar een steile wenteltrap is. Dat steile ding leidt naar een terras met eettafeltjes boven de drukke straat. Manlief begint beneden eerst uit te leggen wat hij precies wil. Kok sputtert even tegen want hij zegt dat het gehakt niet gaar wordt als je tomaat en ui erbij doet in het rooster. Mijn echtgenoot legt precies uit hoe hij het moet doen. We nemen op het terras plaats en manlief loopt nog twee keer naar beneden. De eerste keer vraagt hij aan de ‘kok’ of hij wel zijn handen heeft gewassen. “Nee” zegt hij. “Nou doe dat dan, want het is mijn buik waar het eten in komt” zegt de man. “En ik dan?” vraagt de kok. “Jij eet er toch ook van?” zegt de man, waarmee hij duidelijk maakt dat de kok er geld mee verdient wat betekent dat hij kan eten. De tweede keer gaat hij naar beneden om ervoor te zorgen dat onze borden en de theeglaasjes worden afgewassen met flessenwater in plaats van kraanwater. Alles om buikklachten te voorkomen.

Boven zit ik me te verkneukelen. Ik weet zeker dat ze nog nooit zo’n bemoeizuchtige klant hebben gezien. En dan is het barbecueën nog niet eens begonnen. De man spreekt alvast zijn ergernis uit over het feit dat de jongen die op het terras werkt een oud vies kartonnetje gebruikt om boven het vuur mee te waaieren. Vast ergens van straat opgeraapt en dat terwijl er van die mooie blaasbalgen in de stad te koop zijn. Als het gehakt naar boven wordt gebracht snelt de man naar de jongen toe en begint zelf het gehakt op het rooster te doen. Dit met de gedachte: niet nóg een paar (wellicht ongewassen) handen aan ons eten! Ik mag ook even aan de kant van het houtskoolvuur komen staan om een paar foto’s te maken van het uitzicht van de oude stad van Essaouira. Ondertussen geeft manlief nog een paar instructies aan de jongen die bezig is met ons gehakt.

IMG_5539Als het vlees eindelijk klaar is loopt de man nog een laatste keer naar de barbecue. Natuurlijk wil hij zelf het vlees op ons bord doen, zonder tussenkomst van dat extra paar handen. We kunnen eindelijk gaan eten en het smaakt heerlijk. Het is iets te veel gehakt en daarom vullen we zo’n klein rond brood met wat we over hebben. Daar kan één van onze familieleden lekker van eten.

Of een dergelijke bemoeiactie helpt om buikklachten te voorkomen? Ik heb dit keer in ieder geval nergens last van gehad. Dat is weleens anders geweest tijdens vakanties in Marokko. Wie weet kan ik je daar nog eens meer over vertellen…

Tref jij ook maatregelen om klachten te voorkomen die je kunt krijgen tijdens vakanties in landen waar het niet zo ‘schoon’ is als in Nederland?

Author: Japke

Mijn naam is Japke en ik woon met mijn gezin in onze mooie hoofdstad. Hoewel Japke een Friese naam is, ben ik niet vanuit Friesland naar Amsterdam verhuisd zoals mensen soms denken. Ik ben een échte Amsterdammer, en dat al meer dan 50 jaar! Friese roots die heb ik wel. Mijn grootouders van vaderskant kwamen namelijk aan het begin van de vorige eeuw vanuit Friesland naar Amsterdam. Mijn opa vestigde zich als fietsenmaker aan de Overtoom. Daar is mijn vader geboren. Ook ik zag het levenslicht aan de Overtoom, hoe Amsterdams is dat? Tegenwoordig woon ik met mijn gezin in Amsterdam West, niet heel ver van de Overtoom en het Vondelpark. Marokko, het vaderland van mijn partner, is al vele jaren mijn tweede thuisland. Al een hele tijd heb ik een passie voor schrijven. Op aanraden van een collega ben ik begonnen met bloggen. Ik begon met verschillende blogs, onder andere over eten, het leven in een mengcultuur, Marokko, hardlopen en de persoonlijke visie op mijn omgeving. Deze blogs heb ik samengevoegd tot één blog: Japke schrijft. Ik ben altijd in voor nieuwe ideeën. Mensen met wie ik een praatje maak of die mij benaderen hebben me geïnspireerd tot het schrijven van artikelen op mijn blog. Heb je vragen of suggesties? Aarzel dan niet om contact met mij op te nemen. Op dit moment kan dat nog via contact@japkebeleeft.amsterdam, het adres dat hoort bij mijn oude domein japkebeleeft.amsterdam. In de loop van 2017 zal dat domein worden opgeheven. Vanaf dat moment zullen er nieuwe contactgegevens op deze website worden weergegeven.

2 thoughts

  1. Haha geweldig dit! Ik denk dat dit soort bemoeienissen best helpen, al is het allen maar psychologisch :p Ik let er ook altijd op hoor, word ook nog best vaak ziek in Colombia. Salades eet ik niet overal, thuis drink ik wel water uit de kraan. Maar bemoeienissen zoals deze? Die heb ik nooit meegemaakt haha

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *